Vehbi  Koç ile ilgili anlatılan hikaye malum. Ölmeden önce bıraktığı mektupları vefatından sonra açar Rahmi Koç. İlk mektupta “Beni çoraplarımla gömün.” diye belirtmektedir. Müftüler tarafından bu son isteği kabul görmeyince Rahmi Koç babasının zor durumlar için bıraktığı ikinci mektubunu açar ve burada da rahmetli “Görüyor musun, bir çorabı bile diğer tarafa götürmene izin vermiyorlar.” yazmaktadır.⠀

Bu hikaye insanın yaşamı bittiğinde yaşanmışlıkları dışında hiçbir şeyi yanında götüremediğini hatırlatır bana. Kendin için bir şeyler yapsan da alıp yanında götüremiyorsun, sadece kendin için değilsindir burada. Bu mesajı alman gerekir belki de…⠀

Özüne, potansiyeline, hayat amacına ulaşıp, yeteneklerinle buluştuktan sonra bunları diğerlerine katkıda bulunacak şekilde yönlendirebilmek adına buradasındır…⠀

Karşılıksız yardım etmen, dokunman gereken başkaları da bulunmakta eğer görmeyi seçersen. Sonuçta yaşamımızın değerini belirleyen bir parametre de başkalarına ne kadar hizmet ettiğimizle ve hayata olan katkımızla doğru orantılı.⠀

Aslında birine iyilik yaparken de, en büyük iyiliği kendine yapmış oluyorsun. Odağın VAR VAR’da oluyor, KITLIKTAN çıkıyorsun. “Ben de var ki başkalarına verebiliyorum” diyorsun aslında bilinçli olarak farkında olmasan da…